ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΡΗΜΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ

Η «Θεωρία της Εξειδίκευσης στην γλώσσα με επίκεντρο το ρήμα» και με αναφορά στο «παράδειγμα της ελληνικής γλώσσας» είναι αποτέλεσμα μακρού προσωπικού προβληματισμού για την ουσία της λειτουργίας τού ρήματος στην πρόταση. Θεωρώντας ότι το ρήμα στην ανθρώπινη επικοινωνία συνιστά έκφραση τού ηρακλείτειου «γίγνεσθαι», δηλαδή της συνεχούς εναλλαγής των καθημερινών ενεργειών και καταστάσεων στην ζωή μας, υποστηρίζουμε ότι το πλήρες ρήμα (do-verbs) λειτουργεί ως το κέντρο της πρότασης («λογική ενεργειακή τριάδα»), με όλα τα άλλα στοιχεία που το περιβάλλουν, συντακτικά και σημασιολογικά, να συνθέτουν κλιμακούμενους βαθμούς εξειδίκευσης τού ιδίου και μεταξύ τους. Αντιστοίχως, υποστηρίζουμε ότι στην συνδετική σύνταξη αναδεικνύεται ο άλλος πυλώνας, το «είναι» της γλώσσας, πάλι με το ρήμα (be-verbs) στο κέντρο και με εξειδικευτική λειτουργία των λοιπών όρων («εξειδικευτική ταυτοτική τριάδα»).

Η προτεινόμενη «Θεωρία της Εξειδίκευσης» οδηγεί, προφανώς, και σε αναθεωρήσεις έως ανατροπές σε ισχύουσες μορφές ανάλυσης, όπως λ.χ. στο «δέντρο» απεικόνισης της ιεραρχικής δομής της πρότασης, στο οποίο το άμεσα εξαρτώμενο στοιχείο είναι το ρήμα και όχι το υποκείμενο, μια και αυτό εξαρτάται από το ρήμα (ως «υποκείμενο τού ρήματος»). Τελικά υποστηρίζουμε ότι η προτεινόμενη λειτουργία τού ρήματος έχει «καθολικό» χαρακτήρα, με ποικίλες τυπολογικές παραμέτρους.