Η ΑΝΘΡΩΠΟΚΑΙΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΥΨΗΛΟ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο Ερυσίχθων ήταν εγγονός του Ποσειδώνα. Προκάλεσε την οργή της Δήμητρας, θεάς της φύσης, κόβοντας τα δέντρα του δάσους που της είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί, μεταξύ των οποίων και την ιερή της λεύκα. Η ύβρις του Ερυσίχθονα έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε επιχείρησε να φονεύσει τη Δήμητρα, η οποία είχε μεταμορφωθεί στην ιέρειά της Νικίππη. Η θεά τιμώρησε τον Ερυσίχθονα καταδικάζοντάς τον σε ακόρεστη πείνα και βασανιστική αδηφαγία, κατάσταση που τον οδήγησε να κατασπαράξει τον ίδιο του τον εαυτό.

Υπάρχει άραγε κάποιος άλλος μύθος που μπορεί να αναπαραστήσει συμβολικά την αυτοτυφλωμένη ανθρωπότητα στην εποχή των πολυκρίσεων νομιμοποίησης του σύγχρονου καπιταλισμού και της μεταδημοκρατίας; Ενός καπιταλισμού ο οποίος καταστρέφει με παγερή αδιαφορία ό, τι κάνει τη ζωή στον πλανήτη Γη βιώσιμη;

Η κλιματική κρίση αναγκάζει τις επιστήμες να επανεξετάσουν τα καθεστώτα αλήθειας στα οποία θεμελίωσαν την εξέλιξή τους, δηλαδή να στοχαστούν κριτικά το παρελθόν τους αλλά και τον σημερινό τους ρόλο. Και οι τέχνες συμμετέχουν αποφασιστικά στην προσπάθεια ριζικής αλλαγής της σχέσης μας με τη φύση. Η ιστορική επιστήμη και η ιστορική κουλτούρα και εκπαίδευση είναι αδιάφορες;