ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ 1967-1974

Οι πολιτικοποιημένοι Χριστιανοί στο σύνολό τους πίστευαν πως η χριστιανική τους ιδιότητα δεν μπορεί να συμβιβαστεί μ’ ένα καθεστώς ανελευθερίας, βίας, τρομοκρατίας και αυταρχισμού.

Θεώρησαν πως η ανοχή της κατάστασης αυτής από μέρους τους, θα ήταν συνενοχή στα όσα διαδραματίζονταν. Αυτή η στάση βέβαια ήταν στον αντίποδα εκείνης που τήρησε η Διοίκηση της Εκκλησίας, ξεχνώντας τις Ευαγγελικές της Αρχές.

Ειδικότερα, τα μέλη της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» και ο Πρόεδρός της Νίκος Ψαρουδάκης, πλην των παραπάνω, είχαν και άλλους λόγους για να δράσουν. Ο πρώτος ήταν οι αντιλήψεις τους για τη σχέση Χριστιανισμού και πολιτικής.

Η πάγια θέση τους ότι ο Χριστιανισμός μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο και με την πολιτική και ότι «το Ευαγγέλιο δεν είναι ουτοπία, και ότι ο Χριστιανισμός καλύπτει όλη τη ζωή του ανθρώπου, όλες τις εκδηλώσεις και τις ανάγκες του, επομένως και την πολιτική», συνέτειναν στο να δραστηριοποιηθούν δυναμικά κατά του καθεστώτος.

Ο δεύτερος λόγος ήταν η άνθιση, εκείνη την εποχή, ενός παγκόσμιου χριστιανικού κοινωνικοπολιτικού ρεύματος που απλωνόταν από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη έως την Αφρική και τη Λατινική Αμερική.

Οι εκατοντάδες ιερέων, επισκόπων, θεολόγων, μοναχών που αγωνίζονταν σε ολόκληρο τον πλανήτη για ειρήνη, κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία, θυσιάζοντας πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή για τις αρχές τους, έδιναν δύναμη στους Έλληνες χριστιανοσοσιαλιστές, οι οποίοι ένιωθαν αναπόσπαστο τμήμα αυτού όλου του επαναστατικού Χριστιανικού κοινωνικού κινήματος.