Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Ο ελληνικός Μεσοπόλεμος (1922-1940) αναφέρεται σε μια περίοδο ριζικών πληθυσμιακών, πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων, ιδεολογικών και πολιτισμικών ζυμώσεων, διασυνοριακών ροών πληροφοριών και κεφαλαίων, εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων και σύνθεσης εθνικών και διεθνικών μοντέλων εξουσίας. Ταυτόχρονα η εποχή χαρακτηρίζεται από πολιτικά πάθη και βία, έντονες κοινωνικές ανισότητες και τριβές, διεκδίκηση δικαιωμάτων από ποικίλες συλλογικότητες, κρατική καταστολή, παγκόσμια οικονομική ύφεση, διεθνή αποσταθεροποίηση και άνοδο αυταρχικών καθεστώτων.

Σκοπός του ανά χείρας συλλογικού τόμου είναι να αποτελέσει ένα ακόμη σημείο εκκίνησης για όσες και όσους επιθυμούν να μελετήσουν την ελληνική μεσοπολεμική κοινωνία μέσα από ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων, ιστορικών ερμηνειών και κριτικών προσεγγίσεων. Όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλος του βιβλίου, στον πυρήνα του ελληνικού Μεσοπολέμου βρίσκονται το εθνικό συλλογικό τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής, με τις διάφορες εκφάνσεις του, και η δυναμική των σχέσεων μεταξύ γηγενών και προσφύγων. Οι δύο αυτές παράμετροι καθόρισαν σε σημαντικό βαθμό τις πολιτικές πρακτικές και επιδιώξεις του ελληνικού κράτους, τη σύγκρουση μεταξύ των κατεστημένων και των ανερχόμενων πολιτικών δυνάμεων, τη συνολική διαμόρφωση της κοινωνίας και τις πολλαπλές ταυτότητες που συγκροτήθηκαν κατά μήκος των αξόνων του έθνους, της καταγωγής, της τάξης, του φύλου, του πολιτισμού, της θρησκείας και της πολιτικής ιδεολογίας. Πρόοδος και παρακμή, διάλυση και ομαλότητα, αντίσταση και πειθάρχηση, κρίση και υπέρβαση αποτελούν κάποιες από τις αντινομίες –αληθινές ή κατασκευασμένες– που χαρακτηρίζουν το διεθνές περιβάλλον της εποχής και πάνω στις οποίες διαδραματίζονται και τα μεσοπολεμικά χρόνια στην Ελλάδα.