ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ

Τι ώρα πήγατε σπίτι του;
Σας είχε προσκαλέσει εκείνος;
Εσείς αντισταθήκατε;
Τι είπατε;
Το είπατε δυνατά;
Είστε σίγουρος πως το άκουσε;

Μια παράσταση για το σεξουαλικό τραύμα ως τομή στη βιογραφία του υποκειμένου και το αποτύπωμά του στο σώμα, τη σεξουαλικότητα, τον ψυχισμό, τη μνήμη και τις σχέσεις. Ένας μονόλογος που εστιάζει στο σύστημα εξουσίας το οποίο αξιολογεί, διαβαθμίζει, ταξινομεί τα θύματα ως «ιδεατά θύματα», «λιγότερο θύματα» ή «μη θύματα», διαμορφώνοντας τους όρους της συμβολικής τους εξόντωσης. Ένας μονόλογος για τις στρατηγικές ενδυνάμωσης των ατόμων που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και για τη μετάβαση από την ταυτότητα του θύματος σε εκείνη του ανθρώπου που επέζησε.

Το έργο είναι εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός: τον βιασμό ενός γκέι αγοριού, που αναδείχθηκε στο πλαίσιο του ελληνικού #MeToo. Με τη συγκατάθεσή του, η μαρτυρία του αποδίδεται σκηνικά μέσω μιας μυθοπλαστικής μεταγραφής.