ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΤΟΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

Τα παιδιά της Παλαιστίνης έχει πρωτίστως στο μυαλό του ο Σιώτης. Αλλά και του Ισραήλ τα παιδιά. Και της Ουκρανίας. Και του Σουδάν. Για τους αμάχους των χωρών αυτών νοιάζεται, για το «άμαχο αίμα», όπως το χαρακτηρίζει. Συγκλονισμένος, απαθανατίζει στιγμές που δεν θα θέλαμε να έχουν υπάρξει αλλά υπήρξαν. Όπως οι 355 σφαίρες που λιάνισαν το κορμάκι της πεντάχρονης Παλαιστινιούλας Χιντ Ρατζάμπ: «70 σφαίρες για κάθε χρόνο που έζησε, την κατατρύπησαν, τη σμπαράλιασαν, την έκαναν κόσκινο, αλλά δεν τη σκότωσαν». Και όπως η σακούλα που περιείχε ό, τι είχε απομείνει από τον μικρό Αλί: «Τους είπε ο γιος του είναι ο Αλί και εκείνοι του ’δωσαν μια σακούλα με ανθρώπινα μέλη, του είπαν να πάει να τη θάψει, ο πατέρας δεν ξέρει αν στη σακούλα είν’ ο γιος του, ήταν μόνο έξι, το παιδί είχε βγει να παίξει».
Από την Εισαγωγή του Παντελή Μπουκάλα