ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΤΟΜΟΣ Β

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1930-1941

Από όλους τους σχετικούς μύθους, τους θρύλους, αλλά και τις ιστορικές καταγραφές που υπάρχουν για την διακαή επιθυμία του ανθρώπου να ξεφύγει από τα δεσμά της βαρύτητας, η οποία τον κρατά δέσμιο στην επιφάνεια του πλανήτη και να νιώσει ελεύθερος, ο πλέον γνωστός, και δημοφιλής σε ολόκληρο τον Κόσμο είναι ο δικός μας μύθος, του Δαίδαλου και του Ίκαρου, παρά την θλιβερή κατάληξη που είχε στο τέλος. Και αυτό, δεν είναι τυχαίο, ούτε οφείλεται μόνο στην λογοτεχνική γλαφυρότητα της περιγραφής, αλλά επειδή από την αρχή μέχρι το τέλος είναι πλήρης αεροπορικών εικόνων, συμβολισμών και μηνυμάτων, τα οποία αντικατοπτρίζουν την σημερινή αεροπορική πραγματικότητα, εικόνων και μηνυμάτων θεμελιωδών όσο και καθημερινά συναντώμενων στην αεροπορική πρακτική, από τον καθορισμό των βασικών προδιαγραφών μιας αεροπορικής σχεδίασης, έως το τέλος της ζωής του τελικού προϊόντος, δηλαδή αυτού τούτου του ιπτάμενου μηχανήματος, του αεροσκάφους, αλλά και της μύησης-εκπαίδευσης στην πτήση. ...

Σύμφωνα με τον μύθο, εν τούτοις, ο Δαίδαλος δεν ήταν μόνον ο κατασκευαστής των πετομηχανών, αλλά και ο συντηρητής μηχανικός. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ο συντηρητής μηχανικός είναι εκείνος, ο οποίος επωμίζεται το εξ ίσου βαρύ έργο της διατήρησης της ιπτάμενης μηχανής σε άριστη κατάσταση, αίροντας τις οποιεσδήποτε ανωμαλίες εμφανίζονται τόσο στη δομή όσο και στην λειτουργία της, ώστε να εξασφαλίζεται η αποδοτική και, πρωτίστως, η ασφαλής χρήση της από τον χειριστή της και τους επιβάτες της. Με τις σκέψεις αυτές ως έναυσμα, γεννήθηκε η ιδέα να καταγραφεί η ιστορική τους συμβολή στην σχετικά σύντομη, αλλά πανένδοξη μέχρι σήμερα πορεία της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.