ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Ο ήχος φωλιάζει παντού, διαπερνά και εμψυχώνει κάθε ύπαρξη. Στην περίπτωση όμως του ανθρώπου σημειώνει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Υφαίνει την γλώσσα, την ποίηση, το τραγούδι, τον χορό. Κανένα από αυτά τα ανθρώπινα δημιουργήματα δεν θα υπήρχε δίχως την μουσική οργάνωση του ήχου. Ο ρυθμός που ενυπάρχει σε κάθε οργανωμένη κίνηση αφυπνίζει την μελωδία και την καθιστά αισθητή στην τραγουδιστή ομιλία. Ίσως η πρώτη εκφορά της ομιλίας να ήταν μια έρρυθμη ποιητική έκφραση πριν καταλήξει στον πεζό λόγο, όπου η μουσική κρύφτηκε μέσα στις σημασίες και τα νοήματα τα οποία συνθέτει η γλώσσα.

Τα κείμενα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο αυτό απευθύνονται όχι μόνον στον ειδικό αλλά και στον φιλομαθή αναγνώστη που θα ήθελε να γνωρίσει τον μουσικοποιητικό δυναμισμό της ελληνικής γλώσσας καθώς και τον ιδιότυπο παραγωγικό μηχανισμό της κατά την μουσικοχορευτική επικοινωνία.

Στο πρώτο κείμενο του βιβλίου θα αναζητήσουμε αυτή την κρυμμένη μουσική μέσα στην νέα ελληνική γλώσσα. Στα υπόλοιπα δύο κείμενα θα μας απασχολήσει το δημοτικό χορευτικό τραγούδι. Θα δούμε εγγεγραμμένα στη δομή του βασικά στοιχεία της προφορικής επικοινωνίας που συντελείται στον χορό καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η μουσική παρακολουθεί τους ποιητικούς μετασχηματισμούς της γλώσσας με την τεχνική των τσακισμάτων του στίχου.

Στο δεύτερο κείμενο εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους επικοινωνούν τα μέλη της κοινότητας κατά την χορευτική διαδικασία στην παράδοση του δημοτικού τραγουδιού. Μελετώντας την δομή των χορευτικών τραγουδιών ανακαλύπτουμε εγγεγραμμένα στη σύστασή τους βασικά στοιχεία της προφορικής επικοινωνίας που συντελείται στον χορό, η σημασία και η αξία της οποίας δεν γίνεται αντιληπτή σε σύγχρονες αναπαραγωγές των τραγουδιών αυτών σε διάφορα χορευτικά δρώμενα.

Στο τρίτο κείμενο εξετάζουμε ειδικότερα το πώς το αυθόρμητο λαϊκό αίσθημα διαμορφώνει, κατά την χορευτική διαδικασία, την σχέση μουσικής και γλώσσας σε πλήρη αντιστοίχιση με την κίνηση των χορευτικών βημάτων.