ΔΕΚΑΤΡΙΑ

«Οι γονείς μου βγήκαν πρώτη φορά ραντεβού στις 3 Αυγούστου του 1957. Πήγαν στο Τσίρκο της Μόσχας, που επισκεπτόταν περιοδεύον την Αθήνα. Ποδήλατα με μια ρόδα, με δυο και τρεις κοπέλες να σαλτάρουν στην πλάτη του αναβάτη. Ταχυδακτυλουργοί, φλογοφάγοι, θηρία και θηριοδαμαστές. Θηρία; Πολικές αρκούδες δηλαδή; Αιλουροειδή; Ελέφαντες; Κόμπρες που έβγαιναν από τα καλάθια τους λικνιζόμενες; Κλόουν είχε; Συγκροτήματα παραδοσιακών χορών από την απέραντη σοβιετική επικράτεια;

Εκεί φιλήθηκαν για πρώτη φορά. Πολύ ψηλός κι ογκώδης ο Αλέξανδρος, έσκυψε πάνω από τη Νίκη ελπίζοντας εκείνη να μην τραβηχτεί ούτε να του γυρίσει καν το μάγουλο. Όταν του έδωσε τα χείλη της, θα τον πλημμύρισε θριαμβική χαρά.

Γεννήθηκα εννέα ακριβώς χρόνια αργότερα, στις 3 Αυγούστου του 1966. Κι εγώ -όπως και όλοι μας μάλλον- ένα τσίρκο είμαι. Που στήνει διαρκώς φαντασμαγορίες, σκαρφίζεται νούμερα, δαμάζει όσο μπορεί τα άγρια ζώα μέσα του... Και απολαμβάνει το υπερθέαμα έστω και δίχως θεατές. Ακόμα κι όταν τα λιοντάρια και οι σαλτιμπάγκοι του μένουν νηστικοί...»

Μια μεγάλη βουτιά κάνει ο Χρήστος Χωμενίδης στα πρώτα δεκατρία χρόνια της ζωής του, από το 1966 μέχρι το 1979. Σε μια Ελλάδα που καταιγίζεται από γεγονότα, υποφέρει και απολαμβάνει, πότε κραυγάζει, πότε σιωπά εκκωφαντικά. Μια ολόκληρη εποχή, που -και αν μοιάζει μακρινή- επιμένει να συνομιλεί με το σήμερα. Εικόνες και ήχοι, γεύσεις και αρώματα, πρόσωπα ηρωικά και ευτράπελα κεντούν τις ιστορίες τους στον καμβά της Ιστορίας.

Το "Δεκατρία" μπορεί να διαβαστεί ως η συνέχεια της Νίκης. Στέκει συνάμα απολύτως αυτόνομα. Και μας δείχνει πώς μπορούμε να πλάθουμε μύθους ακόμα κι όταν μένουμε απόλυτα πιστοί στην πραγματικότητα.