ΘΕΟΣ ΠΑΡΩΝ

Η υπόσχεση των νεανικών χρόνων τηρήθηκε. Συνεπής ο ένας στο «περιμένω», ακριβής ο άλλος στο «ήρθα». Ο χρόνος τού «πότε» επαφίεται στο... «κάποτε» και αναφέρεται ξεκάθαρα δίχως υπερβολές και δυνατές επισημάνσεις που ξεκουφαίνουν. Και αλήθειες: “Εδώ υπήρχε ένα αίσθημα... Έρωτας μεγάλος! Κι αν γύρισε...; Αργά γύρισε! Η δουλειά έφαγε την αγάπη. ’ρρωστος επέστρεψε και από τα νοσοκομεία κατευθείαν στο Ίδρυμα”. H αναδρομή στον χρόνο που η παλινδρόμησή του, ως θεατρικές ΠΡΑΞΕΙΣ, δεν «ενοχλεί» καθόλου τον θεατή και δεν μειώνει τη δύναμη της αναμονής του τέλους. Κάποιο πισωγύρισμα σε ευαίσθητες νεανικές ηλικίες βοηθάει περισσότερο και έχει το δικό του «ειδικό» βάρος. Α! Και το πιο σημαντικό! Ένας Θεός... ο όποιος Θεός θέλεις, ΠΑΡΩΝ. Ως συγγενής, ως φίλος, ως φροντιστής, ως... φύλακας άγγελος.