ΟΦΗΛΙΑ

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Μια φωνή αναδύεται απ' τα νερά. Όχι κραυγή, αλλά ψίθυρος. Ίχνος ονείρου, που επιστρέφει από τον βυθό της λήθης. Η Οφηλία εδώ δεν είναι η βουβή παραισθητική φιγούρα του Αμλετ, μα μια παρουσία που αφηγείται. Που στοχάζεται. Που διεκδικεί τον πόνο της ως ποίηση και το τραύμα της ως φως. Μια γυναίκα θραυσμένη απ' την αγάπη και τη σιωπή, που γίνεται καθρέφτης του κόσμου και της ψυχής του. Κείμενο-λυγμός, προσευχή και σπαράγματα μνήμης, η Οφηλία περιπλανιέται στις παρυφές της ύπαρξης, ανάμεσα στο ύδωρ και στη φωνή. Εκεί όπου γεννιούνται τα ποιήματα και οι φαντασμαγορίες. Η τρέλα είναι απλώς μια σιωπή που δεν ακούστηκε έγκαιρα.