Ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΣ

Οι γονείς είναι μια ιστορία χωρίς αρχή, έχουν μια ζωή πριν από εμάς και όταν φεύγουν γίνονται μυστήριο, σχεδόν άγνωστοι. Τους πενθούμε με τις απορίες μας, με τα αναπάντητα ερωτήματά μας. Στην ώρα του αποχαιρετισμού αρχίζει το ταξίδι των αναμνήσεων.

Ο πατέρας γεννήθηκε στην οθωμανική Ανατολία, Οθωμανός υπήκοος, πολίτης μιας αυτοκρατορίας, Πόντιος, μέλος μιας χριστιανικής μειονότητας, γόνος μιας ευκατάστατης οικογένειας με βαθιές ρίζες σε εκείνους τους τόπους. Ο Μεγάλος Πόλεμος τον έδιωξε από τον τόπο του και τον μετέτρεψε σε πρόσφυγα από τα πέντε του χρόνια. Με την οικογένειά του διέσχισαν δυο ηπείρους, βρέθηκαν ανέστιοι σε αυτοκρατορίες που κατέρρεαν, ανάμεσα σε πυρά επαναστάσεων που μετακινούσαν σύνορα, για να καταλήξουν, χωρίς να το έχουν διαλέξει, Έλληνες υπήκοοι, σε μια άγνωστη, αβέβαιη χώρα. Το οδοιπορικό που τον καθόρισε έμεινε στο ημίφως, για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η κόρη, με οδηγό ένα ισχνό, μικρό χειρόγραφό του, θα δοκιμάσει να εισχωρήσει στο ημίφως, θα ανοίξει μαζί του τη συζήτηση που δεν έγινε ποτέ. Στην «αναζήτηση του χαμένου χρόνου» θα γίνουν όλα πιο σαφή, αλλά θα παραμείνουν μυστήρια. Στο πρώτο πρόσωπο, σε μια σύνθεση βιογραφίας και αυτοβιογραφίας, δυο φωνές εξερευνούν τους τόπους της μνήμης.