ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ

ΝΑ ΤΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Οι ποιητές μιλάνε όλο για φεγγάρια,
μετά χιονίζει,
μετά τίποτε,
το φεγγάρι ξαναγεμίζει,
φοβούνται μην τους σκοτώσει,
μα είναι το φεγγάρι•
το φως μέσα από τη χαραμάδα,
η πικραμένη τους ψυχή,
η ψυχούλα τους που μετεωρίζεται
ανάμεσα σε μισοτελειωμένες κουβέντες
κι ανείπωτες λέξεις.

Οι ποιητές μιλάνε όλο για φεγγάρια,
μετά εξαφανίζονται όπως ήρθανε
κι ακούγεται μόνο η αναπνοή τους,
τα γέλια τους, ένας απόηχος στο σκοτάδι.

Ένα κενό,
μια λέξη που ταιριάζει παντού,
η συμφιλίωση έρχεται πολύ αργά
και ίσως τυχαία,
αλλά πάντως μια ολόκληρη οικογένεια
των αστεριών
τους ανήκει.