ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΣΤΟ ΛΕΙΒΑΡΤΖΙ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ (1699)

Η ιερά μονή της Αγίας Τριάδας βρίσκεται στη θέση Κατάκρη, λίγο πριν το χωρίο του Λειβαρτζίου στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων. Η συγκεκριμένη μελέτη αναφέρεται στην αρχιτεκτονική, την παρουσίαση και τη χρονολόγηση του συνόλου των κτισμάτων της μονής. Επίσης και στην παρουσίαση των τοιχογραφιών του Καθολικού της, ως και του ζωγράφου αυτών του Αντωνίου, αλλά και στα χαρακτηριστικά ακιδογραφήματα του ναού, το παλαιό του τέμπλο, αναδεικνύοντας τη σημασία της μονής ως σημαντικό μεταβυζαντινό μνημείο και για το χωρίο του Λειβαρτζίου, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή, γενικότερα.

Η δημιουργία της μονής και η ανέγερση του καθολικού έγινε σίγουρα προ του 1698, και τουλάχιστον περί το 1695. Το καθολικό εμφανίζει στοιχεία ναών του 17ου αιώνα, αλλά και νεωτερικά, ικανά όμως να τοποθετήσουν την ανέγερσή του κατά την τελευταία πενταετία του 17ου αι., δηλαδή περί το 1695-1698, και έτσι δύναται να συμπεριληφθεί πλέον στην ομάδα των σύνθετων τετρακιόνιων σταυροειδών εγεγραμμένων. Επιπλέον χρησιμοποιήθηκε στη διάρκεια των χρόνων ως χώρος όχι μόνον θρησκευτικός, αλλά και παράλληλα κέντρο παιδείας με τη λειτουργία σχολείου, για τα γειτονικά χωριά και βέβαια χώρος προστασίας και αντιμετώπισης των εκάστοτε επιδρομών, κατά κύριο λόγο των Οθωμανών.

Η τέχνη του αυτοδίδακτου ζωγράφου ιερέα Αντωνίου, που ανέλαβε την τοιχογράφηση του ναού, ενταγμένη στη μεγάλη καλλιτεχνική παραγωγή του 18ου αι. βρίσκεται στο μεταίχμιο της αργής αλλά σταθερής πορείας από τη μεταβυζαντινή τέχνη στη νεότερη. Όμως εμφανίζεται παρά τη μεγάλη διάδοση των χαρακτικών και των εντύπων, έχοντας τη χρηματοδότηση της εικονογράφησης του ναού από ντόπιους δωρητές κυρίως μοναχούς, να παραμένει σταθερός στις αρχές του και να μην ακολουθεί απόλυτα τις νεωτερικές τάσεις, όπως τη διείσδυση του έντονου κοσμικού λαικού στοιχείου στην εκκλησιαστική τέχνη. Το έργο του αποτελεί παρά την απλότητά του, μια μαρτυρία της ελπίδας μέσα στη σκλαβιά. Αποτελεί μια προσπάθεια να οδηγήσει, διαμέσου των εικόνων, όλους όσους αντιλαμβάνονται τη διττή γλώσσα των, σε μια μια μέθεξη.