Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Μπορείς να γράψεις για το ουρλιαχτό της μάνας;
Μπορείς να αντέξεις τη φωνή του πατέρα, που φώναζε μέσα από
την ψυχή του: «Φύγετε! Φύγετε!»
Μπορείς όλα αυτά να τα ξεχάσεις;
Να κλείσεις το βιβλίο με την ιστορία της ζωής σου, που δεν σταματά ποτέ να σου φωνάζει την ευχή της μάνας: «Είμαστε Σμυρνιοί, μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό, παιδί μου... Η Παναγία να σε ευλογεί».
Μπόρεσες ποτέ να ξεχάσεις αυτό που δυνατά ένιωθες και
νιώθεις μέσα σου;
Η ευχή, οι άνθρωποι, τα γεγονότα, όσα χρόνια κι αν περάσουν,
μένουν αναλλοίωτα μέσα στους αιώνες.