ΕΚ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ

Στον δρόμο με τις καρυδιές
βαδίσαμε ξυπόλυτοι.
Στο μαγικό βουνό δεν φτάσαμε ποτέ.
Πόσο σκοτεινή η νύχτα,
ασέληνη,
μας γράπωσε σφιχτά από τα μαλλιά.
Μαύρο μαργαριτάρι το φεγγάρι μας,
χιλιοσπασμένο,
τα θρύψαλά του κόλλησαν
στον κερατοειδή.
Σταθήκαμε ημιτελείς οι άλλοτε μοιραίοι.

Από τα βάθη της Κόλασης αντηχούσαν
οι υλακές των σκύλων.
Γάβγιζαν στα ετοιμόρροπα συναισθήματα,
γάβγιζαν στα σκοτεινά περάσματα.
Από τα έγκατα των σωμάτων
βρυχήθηκε κραυγή, κραυγών:
«Σε τι να πιστέψουμε; Σε τι;»

Μα η αγάπη είναι ένας ιαγουάρος από τον Παράδεισο.
Γεννιέται κάθε φορά από τις στάχτες του.
Με πάθος σε κοιτάζει
όταν του στρίβεις το μαχαίρι στην κοιλιά.