ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ

Είναι φορές που ο άνθρωπος καλείται να διαχειριστεί καταστάσεις δύσκολες, προβληματίζεται έντονα, το «είναι» του συγκρούεται, βιώνει συναισθηματικές μεταπτώσεις και δοκιμάζεται πολύ.

Αλλά είναι και φορές που, απλά, έχουν παραωριμάσει πράγματα μέσα του, έχουν διαμορφωθεί και οι συγκυρίες, που πλέον το επιτρέπουν, π.χ. συνταξιοδότηση, ενηλικίωση παιδιών κ.λπ. και...

Τότε είναι που επιλέγει να ασχοληθεί με κάτι που, ίσως, και να του άρεσε πάντα ή και να ονειρεύτηκε κάποτε, αλλά δεν μπορούσε, δεν προλάβαινε, δεν γινόταν...

Κάπως έτσι ξεκίνησα δειλά-δειλά να ζωγραφίζω τον Οκτώβριο του 2016 και συνεχίζω... Έτσι απλά. Χωρίς οδηγίες, χωρίς μαθήματα. Θα κάνω ό, τι μπορώ, είπα.

Δεν ξέρω αν, αντικειμενικά, κάνω κάτι αξιόλογο. Υποκειμενικά σκέφτομαι, συναισθηματικά λειτουργώ χωρίς φιλοδοξίες, επιδιώξεις και στόχους υψηλούς. Νιώθω ότι δημιουργώ και χαίρομαι για αυτό. Ως εκεί!

Χρωματίζω τον καμβά και χρωματίζεται η μέρα και η ψυχή μου!