ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΚΑΝΤΗΛΙΑ

ΠΑΝΩ ΑΠ ΤΗ ΜΟΥΣΙΩΤΙΤΣΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ

Το να μιλάς ή να γράφεις για τους μαρτυρικούς τόπους δεν είναι ένα χρέος ή ένα καθήκον. Είναι μια ακαταμάχητη ανάγκη ψυχής. Μια εσωτερική παρόρμηση, που σε κεντρίζει αδιάκοπα και ανασύρει απ’ τα βάθη σου την οργή εναντίον των ανδρείκελων εκείνων που στρέφουν τις κάννες τους πάνω στο ανυπεράσπιστο πλήθος και τραβούν τη σκανδάλη δολοφονώντας αστόχαστα γυναικόπαιδα. Και ανασύρει, συνάμα, ένα πείσμα και μια εντολή: να καταγγέλλουμε ασταμάτητα τα εγκλήματα που κάνουν τον άνθρωπο κτήνος και τον παραδίδουν στην ιστορία ελεεινό και τρισάθλιο.

Μέσα σε τούτους τους φουρτουνιασμένους καιρούς που οι πολίτες εμπιστεύονται την τύχη του κόσμου σε παρανοϊκούς και αδίστακτους πολεμοχαρείς ηγέτες, οι απόγονοι των θυμάτων της ναζιστικής καταιγίδας που ρήμαξε και βύθισε τη χώρα στην απόγνωση και στο πένθος, αισθανόμαστε τα σχοινά μας να σφίγγουν κάτω από έναν μπαξέ γεμάτο αίμα, όπως κατάντησαν τον ουρανό οι έμποροι των όπλων και του πολέμου. Και με όση δύναμη μας μένει ακούμε μια φωνή να βγαίνει δυνατή από μέσα μας: δεν χάθηκαν ματαίως! Η θυσία των νεομαρτύρων της περιόδου 1941 – 1944 δεν πήγε χαμένη. Και το κακό που κουβαλούν μέσα τους ο ναζισμός και ο φασισμός δεν θ’ αφήσουμε να περάσει στη λήθη. «Κείνοι που επράξαν το κακό» θα λογοδοτούν στα δικαστήρια του μέλλοντος. Γιατί πρέπει κάποτε να πληρώσουν για τα εγκλήματα που καταδίκασαν -και καταδικάζουν- εκατομμύρια παιδιά να ζήσουν στην ορφάνια και στην καταφρόνια. Οι μαρτυρικοί τόποι απαιτούν: Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Αποζημίωση!